080-5519598 (คุณแก้ว) plarnkhoi@hotmail.com

นักศึกษามหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งได้นัดกันไปปีนเขา แต่วันนั้นดินฟ้าอากาศเกิดแปรปรวนขึ้นอย่างฉับพลัน

จึงทำให้พวกเขาพลัดหลงอยู่ในหุบเขา หาทางออกไม่ได้อยู่หลายวัน

เจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารพรานหลายคน ได้ช่วยกันค้นหาอย่างไม่ลดละ จนในที่สุด ก็สามารถหาพวกเขาพบ และช่วยเหลือออกมาได้

ในขณะที่กำลังลำเลียงพวกเขาขึ้นรถพยาบาลอยู่นั้น นักศึกษาคนหนึ่งที่นอนอยู่ในเปลก็ได้พูดขึ้นมาว่า

“อันที่จริงพวกเราทุกคนต่างรู้ทิศทางที่จะออกจากหุบเขานี้ดี แต่มันน่าเจ็บใจที่เดินยังไงก็ออกมาไม่ได้สักที”

“รู้แค่เพียงทิศทางมันจะมีประโยชน์อะไร” ทหารพรานคนหนึ่งพูดโพล่งออกมาอย่างไม่เกรงใจ “รู้หนทางสิ จึงจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”

นักศึกษาหนุ่มแสดงสีหน้างุนงง เพราะไม่เข้าใจความหมาย ทหารพรานคนนั้นจึงได้กล่าวต่อไปว่า

“แม้ทิศทางจะเป็นข้อมูลพื้นฐานในการที่จะช่วยคุณค้นหาหนทางได้ แต่ทิศทางก็ยังไม่ใช่หนทางอยู่ดี

ตัวอย่างเช่น หากทิศทางบอกกับคุณว่า ควรมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก เพราะคุณจะสามารถพบหมู่บ้านที่มีผู้คนอาศัยอยู่ได้

แต่บังเอิญหนทางที่คุณกำลังจะไป กลับมีหุบเหวมาขวางทางเสียก่อน และไม่ว่าคุณจะพยายามอย่างไร

ก็ไม่สามารถข้ามหุบเหวนั้นไปได้ ถึงตอนนี้คุณจะทำยังไง?”

“หากพิจารณาหากตัวอย่างข้างต้นก็จะเห็นได้ว่า ทิศทางที่คุณเดินไปนั้นไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย

แต่สุดท้ายคุณก็ยังไม่สามารถออกมาจากหุบเขานั้นได้ นั่นก็เพราะคุณไม่พบหนทางนั่นเอง”